Mezun Kaktüs

Herkese merhabalaaaaar :)

  1 haftayı aşkındır aranızda yoktum sizleri o kadar çok özledim ki samimi yorumlarınızı, motivasyonlarınızı ve tabi ki size bir şeyler anlatmayı. Uzun olmasa da kısa bir tatile çıkıp ailemin yanına kaçtım. Nasıl hızlı bir tatil olduysa anlamadan kendimi Alibeyköy otogarında babamla vedalaşmış ve otobüse binmiş halde buldum. Bu aralıkta kendimi deşarj etmek için örgü hobime başvurdum ve çok tatlı minnoş kitap kılıfları, tablet kılıfı ve makyaj çantası ördüm :) Kendim için ufak bir alışverişe çıktım ve yeni kararlar alarak okuluma döndüm. 

  Tüm gece yolda uykusuz geçirip sabahın ilk ışıklarında gün henüz doğuşunun en tatlı zamanındayken yurda girebildim ve çok az bir uykuyla kalkıp benim için en önemli olan bir vakte hazırlanmaya başladım. Bu gece benim en özel ve güzel gecemdi çünkü bu gece mezuniyet balom vardı. Yıllarımızın ve başarılarımın mükafatı olan bu gece için öğle saatinde başladı tatlı telaşlarım... Kuaför, makyaj, saç, giyim ve ulaşım derken mekana girdiğimde çok samimi bir ortam beni karşıladı. Dört yıldır aynı sınıfta olmamıza rağmen ben bu kadar samimiyet ve sıcaklığı ilk defa hissettim. Herkes o kadar muazzamdı ki kendimi ilk defa bu kadar huzurlu bir arkadaş ortamında buldum. Gecenin tek kötü yanı tüm gün aç kaldığım için sağlık problemi yaşadım ilk 1 saat daha sonra yemek yediğimde hemen toparladım çok şükür. Onlardan ayrılmak o kadar zor olacak ki bunu bugün anladım. Bugünden önce olsa çok umursamazdım sanki bir daha mı göreceğim der geçerdim ama içlerinden aynı şehirde yaşadıklarımla en azından ara sıra görüşmeyi çok istiyorum.

    Eh bu kadar yorgun geceden sonra daha yazamayacağım sadece sizlere yaşadığımı hissettirmek istedim. Bundan sonra her gün sizlerle olmaya çalışacağım sınav haftam yaklaşmış olsa da hepinize saygılarımla, iyi geceleriniz olsun.

  

Yazsam Roman Olur

   

   Kadın duygusal ve dolu gözlerle baktı adamın gözlerine "Olmuyor, yeteri kadar seviyorum ama araya giren nedenler oldurmuyor" dedi. Adam yeterince savaşmıştı onlar için. Fakat tek sorun kadının ailesiydi belki de kadın kendini hazır hissetmediği için böyle bir bahaneyi öne sürüyordu ve sona gelmişlerdi bu yüzden. Oysa ne çok seviyordu kadın adamın merhametini, onu sevme tarzını, gözyaşlarını öperek silmesini, bir anda onu mutlu edecek şeylerle karşısına çıkmasını. Adam öylece kaldı hiçbir şey diyemeden dünyası başına yıkılmış gibiydi. Bu ayrılığı hiç beklemiyordu en son düşüneceği şey bile değildi çünkü kadının onu sevdiğini biliyordu. "O zaman bitti mi her şey ?" der gibiydi adamın gözleri. "Bizim yaşayacak bir çok anımız var" diye haykırıyordu kalbi. Anlık verdiği karardan pişman olacağını biliyordu kadın. Çok severken terk etmek ona göre değildi ama gitmesi gerekiyordu. Usulca kalktı ruhunu adamın yanında bankta bırakarak "Seni asla unutmayacağım" dedi tiz bir sesle. Adam kafasını kaldıramadı kaldırırsa ona olan aşkına yenileceğini biliyordu, o gözleri bir daha unutamayacaktı. Kadın ağır adımlarla deniz kenarında ilerlemeye başladı. Kalbi hala gökyüzü kadar sonsuz sevdiği adamdaydı. "Keşke kal dese bir daha gitmemek üzere kalırım" diye geçiriyordu içinden. Oysa bu sahilde beraber ne mutluluklar yaşamışlardı, kaç kere sabahlamışlar, kaç kere sarılmışlardı hiç bırakmayacakmışcasına... Şimdi bu sahil onların ayrılıklarına şahit mi olacaktı ? Peki ya bu şehir ? Nasıl çekilecekti onsuz, her köşesinde buram buram anıları varken.. Geri döndü adama bakmak için oysa adam...